கோவிலுக்கு சென்றால் ஏன் சலனம்(சோதனை) வருகிறது? தெய்வ வழிபாடு குற்றமா?

ஒரு கோவிலுக்குச் செல்லும்போது, தன்னை மீறிய ஒரு மாபெரும் சக்தி பிரபஞ்சத்தில் இருப்பதை ஒப்புக்கொண்டு அதன் முன் தலைவணங்குகிறான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

மகிழ்ச்சியைத் தரும் பெரிய நிகழ்வுகளையும், துன்பங்களையும், புலம்பலையும் உண்டாக்கும் சோதனைகளையும் மாறி மாறி நடப்பதே வாழ்க்கையின் இயல்பு.

மகிழ்ச்சி, பெருமிதம் போன்ற நேர்மறை உணர்வுகளை நாமே சாதித்தது போலவும், கவலை, துக்கம் போன்ற எதிர்மறை உணர்வுகளை உண்டாக்கும் நிகழ்வுகளை இறைவனின் தண்டனை என்றும் நினைப்பது நம் மனதின் நாடகம்.

ஒவ்வொருவருடைய வாழ்விலும் தொடர்ந்து நிகழும் மேற்கண்ட இரண்டு விதமான நிகழ்வுகளும் அவரவர் பல பிறவிகளில் அவர்களால் சம்பாதித்த கர்மவினைகளால் ஏற்படுகின்றன.

படைப்பின் மூலம் கடவுள் எந்த வகையிலும் தலையிடுவதாகத் தெரியவில்லை.

நம்மை படைத்தவர் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் – மனிதர்கள் உட்பட – உயிர்வாழ்வதற்காக எந்த சூழலையும் எதிர்கொள்ளும் திறனை அளித்துள்ளார்.

பூச்சிகள், பறவைகள், விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்கள், ஹோமோ சேபியன்ஸை விட குறைவான புத்திசாலித்தனமாக கருதப்படுகின்றன, வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகளை – மரணம் உட்பட – திறம்பட, உறுதியான மற்றும் தெளிவாக சமாளிக்கின்றன.

தங்களைப் பகுத்தறிவு என்று நினைப்பவர்கள், வாழ்க்கையில் தனக்குச் சாதகமாக இல்லாத சூழ்நிலைகளுக்காக மற்றவர்களை – கடவுள் உட்பட – குற்றம் சாட்டும் பழக்கம் கொண்டவர்கள்.

உண்மையில் கோவிலுக்கு செல்வது சலனங்களுடன் வருவதில்லை. சோதனைகள் வரும்போதுதான் மக்கள் கோயிலை நோக்கி மனம் திரும்புகிறார்கள். உயிர்த்தெழுந்த இறைவனிடம் நேர்வழிக்காக வேண்டிக்கொள்கிறார்கள்.

நன்றாகப் படிக்க வேண்டும், வேலை கிடைக்க வேண்டும் அல்லது தொழில் செய்ய வேண்டும், வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்ற ஆசையில் தினமும் பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவனை ஆசிரியர் சோதிக்கிறார்.

பள்ளிகளில் தொடர்ந்து நடக்கும் இதுபோன்ற தேர்வுகள் அனைத்தும் மாணவர்கள் தேர்ச்சி பெற்று அடுத்த உயர்நிலைக்கு செல்வதற்காகவே. மாணவர்களை தோல்வியடையச் செய்ய எந்த ஆசிரியரும் தேர்வு எழுதச்செய்வதில்லை.

கோவிலை நாடி வரும் பக்தர்களை பல்வேறு வாழ்க்கைச் சூழல்களின் மூலம் இறைவன் சோதிக்கிறான்.

நாம் தற்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தாழ்மையான நிலையிலிருந்து பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்துவதற்கான ஒரு தேர்வு. உயர்கல்விக்கான போட்டித் தேர்வுகள் சவாலானதாக இருக்கையில், இந்த பிறவிப்பலன் அடைய வந்த வழக்கை மட்டும் எளிதானதாக அமையுமா?

பிறப்பு-இருப்பு-இறப்பு என்ற சுழலில் சிக்கி, பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சப் படைப்பில் எங்கோ ஒரு கோளின் மூலையில் வாழ்ந்து, ‘நான் இன்னார்’ என்ற தனி அடையாளத்துடன் மனிதன், தன் மூலாதாரமான பெருமையைத் துறந்து விடுகிறான். அடையாளம், படைப்பின் மூலம் கடவுளை அடக்கி, இணைகிறது. வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகள், முக்தி எனும் பிறவி உயர் நிலையை அடைய இறைவன் நமக்கு வைக்கும் சோதனைகள்.

அந்தச் சூழ்நிலைகளைத் திறம்படச் சமாளிப்பதற்குத் தேவையான சிந்தனை மற்றும் செயலுக்கான கருவிகள் ஏற்கனவே நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.

ஐந்து புலன்கள் மற்றும் ஆறாவது அறிவு, புத்தி ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி, நிற்கத் தகுதியான பயனுள்ள செயல்களைப் புரிந்துகொள்வதற்குத் தேவையான திறன்களையும் தகவலையும் உள்வாங்கக் கற்றுக்கொள்வதற்கு சுய கட்டுப்பாடு மற்றும் தன்னலமற்ற பணிவு மிகவும் உதவியாக இருக்கும்.

“அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் அடங்காமை
ஆருயிர் உய்த்து விடும்”

பேரின்பமான வள்ளுவம் சொன்னாலும்

‘அட.. நாம யாருன்னு தெரியலையே’ என்று கொம்பு வைத்து சிங்கம் போல உறுமுகிற சின்னஞ்சிறு மனிதர்களான நமக்கெல்லாம் எப்படி அடக்கம் தானாக வரும்.

நம் முன்னோர்கள் ஆற்றிலோ, குளத்திலோ நீராடி, அதிகாலையில் கோவிலுக்குச் சென்று குலதெய்வத்தை வழிபட்டுத் தங்கள் வேலையை/தொழிலைத் தொடங்குவார்கள்.

கோயிலில் வீற்றிருக்கும் சக்தி வாய்ந்த தெய்வீக ரூபத்தின் அருகாமையில் குறிப்பிட்ட நேரத்தில், குறிப்பிட்ட முறைப்படி வழிபட்டு இறைவனின் சக்தியை மீட்டெடுக்கும் வித்தையை அறிந்தவர்கள் நம் முன்னோர்கள்.

அவர்களைப் போல் தினமும் இல்லாவிட்டாலும், எப்போதாவது அருகில் உள்ள கோவிலுக்குச் செல்ல முடிந்தால், நுழைவாயில் அருகே விட்டுச் செல்லும் செருப்புடன் அடையாளத்தை கழற்றி, உள்ளே சென்று பிரார்த்தனை செய்தால், சில கணங்கள் ‘அமைதியாக’ இருக்க முடியும். அப்படியானால் கடவுளின் அளப்பரிய கருணைப் பெருங்கடல்என்பது ஒரு வெள்ளிடை மலையாக விளங்கும்.

அத்தகைய கோவிலுக்கு ஒருமுறையாவது சென்று, கும்பிட்டு, வழிபடுங்கள். பின்னர் கேள்வியின் அர்த்தமற்ற தன்மை தானே வெளிப்படுகிறது – யாரும் அதை விளக்க வேண்டியதில்லை!

எங்கும் எதிலும் நிறைந்திருக்கும் கடவுளை தரிசிக்க கோயிலுக்குச் செல்வது பக்தியின் தொடக்க புள்ளியாகும்.

நமக்குள் இருக்கும் அதே தெய்வீக பிரசன்னத்தையும், தரிசனத்தையும், நம்மைப் போன்ற எண்ணற்ற பிற உயிரினங்களையும் ஒரு நாள் உணர ஆலய வழிபாடு நம்மை தயார்படுத்துகிறது.

நம் முன்னோர்கள் நமக்கு வழங்கிய எந்த வழிகாட்டுதலும் படைப்பாளர் மற்றும் படைப்பைப் பற்றிய ஆழமான அனுபவப் புரிதலின் விளைவாகும்.

அப்படியானால், நமக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் ஒன்றை அவர்கள் விட்டுச் சென்றிருப்பார்களா?

வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு செயலையும் செய்ய சிறந்த வழி, சரியான நபரிடம் இருந்து அதன் நோக்கத்தையும் காரணத்தையும் அறிந்த பிறகு அதைச் செய்வதுதான். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், நமது கைமுறை சாமர்த்தியம் அல்லது அறிவு + வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகளைச் சந்திக்கும் திறன் இல்லாததை உணர்ந்து கொள்வதில் நமது கவனம் இருக்கும்.

நம்மிடம் உள்ள குறைகளை நிவர்த்தி செய்யவும், சரிசெய்யவும் நமக்கு விருப்பமோ முயற்சியோ இல்லையென்றால், நாம் எடுத்த அனைத்திற்கும் வேறு யாரையாவது – படைப்பாளர் உட்பட – குற்றம் சாட்டி நம் கடமையைத் தவிர்க்க முயற்சிப்போம்.